A walk on Mt Pelion. Step IV. Μια βόλτα στο Πήλιο. Βήμα IV.

Instead of turning into the village here, I continued down the valley here, surrounded by the woods and the fruit groves.

Αντί να στρίψω προς το χωριό εδώ, συνέχισα προς τα κάτω μέσα στην κοιλάδα με το δάσος και τα περιβόλια με τα οποροφόρα δένδρα γύρω μου.

The rainbow. Το ουράνιο τόξο.

After so many dry and hot months, we have some rain at last. A small storm hit Athens this morning and I was looking at the rainbow from my balcony 15 minutes ago.

Ύστερα από τόσους μήνες ξηρασίας και ζέστης, είδαμε λίγη βροχή σήμερα το πρωί. Κι εγώ χάζευα το ουράνιο τόξο πρίν από 15 λεπτά από το μπαλκόνι μου..

A walk on Mt Pelion. Step III. Μια βόλτα στο Πήλιο. Βήμα IIΙ.

The dense woods are alternating with fruit groves. This area is producing all kinds of fruit, of the best quality and the most tasty. All kinds of apples, pears, peaches, plums, you name it are produced here, reaching after the harvest every part of Greece and being exported also. One feels like in paradise here.

Τα πυκνά δάση εναλλάσονται με οπωρώνες. Εδώ είναι ο παράδεισος. Όλων των ειδών και ποικιλιών τα φρούτα παράγονται. Μήλα, ροδάκινα, αχλάδια, δαμάσκηνα, ότι θέλεις γίνεται εδώ. Και από εδώ φθάνουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και το εξωτερικό.

This is the closest I got to the village I wanted to go. Here I took the wrong turn and went down the valley following the stream.
Εδώ είναι το κοντινώτερο σημείο που βρέθηκα στην Δράκεια που ήθελα να πάω. Εδώ έστριψα σε λάθος μονοπάτι και πήρα την κατηφόρα χαμηλώτερα στην κοιλάδα.

...To be continued...
...Συνεχίζεται....

A walk on Mt Pelion. Step II. Μια βόλτα στο Πήλιο. Βήμα IΙ.

...I am enjoying my walk under the shadows of the tall trees. I do not mind the heat of the day.
...Απολαμβάνω την βόλτα μου κάτω απο τη σκιά των ψηλών δένδρων και δεν με νοιάζει για την ζέστη που κάνει.

...Sometimes, other presences distract me....
...Μερικές φορές άλλες παρουσίες μου αποσπούν την προσοχή....

...When there is an opening in the trees, I can see my destination...
...Όταν υπάρχει κάποιο άνοιγμα ανάμεσα στα δένδρα, μπορώ να δω τον προορισμό μου...

...Small streams are crossing my path...

...Μικρά ρυάκια διασταυρώνονται με το μονοπάτι...

...To be continued...
...Συνεχίζεται...

A walk on Mt Pelion. Step I. Μια βόλτα στο Πήλιο. Βήμα Ι.

Mt Pelion in central Greece is a unique mountain. Since ancient years, it is surrounded with myths. It is here where the Centaurs were living. Mythical, wise creatures, half horses, half men, were living in the shadows of the woods, sometimes helping and teaching people, sometimes fighting with them. From those woods, Jason and his Argonauts, built their ship Argo, to sail far away, to the end of the known world, to get the Golden Fleece back. Its valleys and streams are still believed to be crowded with fairies and nymphs.
 In our days, the mountain is still covered with dense woods, the lower slopes cultivated and producing the best fruit, Greece is producing. Lower, slopes are covered with old olive tree groves, which reach the sea level.
I like the area and have visited it several times. Last time I was there, I felt a little adventurous and wanted to walk the old paths, from where I was staying, to another small village, Drakia, the one showing you above.
It took me some time, and I never reached the village as, just a little before entering it, I took the wrong turn and bypassed it and ended up at.....
Anyway. I will take that path again, this time with you and relive my adventure, showing you what I saw myself.

Το Πήλιο είναι ένα μοναδικό βουνό. Από τα πολύ παλιά χρόνια περιβάλλεται από μύθους και δοξασίες. Εδώ ζούσαν  οι Κένταυροι, μισοί άνθρωποι και μισοί άλογα, πλάσματα σοφά και άγρια. Άλλοτε δίδασκαν και βοηθούσαν τους ανθρώπους και άλλοτε τους πολεμούσαν. Από τα δάση του Πηλίου ο Ιάσων και οι Αργοναύτες του έκοψαν ξύλα να ναυπηγήσουν την Αργώ και να ταξιδέψουν στην άκρη του κόσμου για να βρούν και ν' αρπάξουν το Χρυσόμαλλο Δέρας. Πιστεύεται πως ακόμη και σήμερα οι κοιλάδες και ρεματιές του βουνού είναι γεμάτες με νύμφες και νεράιδες.
Σήμερα, είναι από τα λίγα μέρη στην Ελλάδα που απέμειναν με πυκνά δάση. Οι χαμηλώτερες πλαγιές του βουνού είναι καλυμένες από οπωρώνες που παράγουν τα νοστότερα φρούτα, ενώ πιο χαμηλα, μέχρι την θάλασσα, φτάνουν οι ελαιώνες.
Είναι ένα μέρος που μ' αρέσει και το επισκέπτομαι όποτε βρω την ευκαιρία. Την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί, είπα ν' ασχοληθώ με την περιπέτεια και να περπατήσω από εκεί που έμενα, τον Άγιο Λαυρέντιο, μέχρι το κοντινό χωριό την Δράκεια που βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία. Η απόσταση δεν είναι μεγάλη και είναι μέσα στις δυνάμεις μου. Αλλά στην Δράκεια δεν έφτασα ποτέ. Όπως βάδιζα στα αρχαία μονοπάτια, λίγο πριν φτάσω στο χωριό, έστριψα λάθος και αντί στην Δράκεια, βρέθηκα αλλού....
Μαζί, θα περπατήσουμε ξανά το μονοπάτι και θα ξαναζήσουμε την περιπέτεια....

Old chestnut trees over the path.

Παλιές καστανιές σκεπάζουν το μονοπάτι.

...and all around the path, the tall trees...

κι ολόγυρα τα πανυψηλα δένδρα....

...some stream beds now dry....

.... στεγνές κοίτες χειμάρων....

(... to be continued...) (...συνεχίζεται...)