Grapes and figs. Σταφύλια και σύκα.

Not far from the village, on the mountains of western Crete, there is an area with small properties, which is good for growing almost everything. There are the olive groves and vineyards. Small pieces of land, taken care with hard work, love and attention and the villagers get their olive oil and wine from them. An early morning walk around there, is always relaxing and rewarding. As it was for me the few days I was in Crete again. This must be a good year  for production. The grapes look healthy promising very good wine, the figs from the trees around the vineyards were tasty and sweet. When you taste the gifts of mother earth, you cannot fail not to think of the ancestors who, with hard work, formed those pieces of land and planted them. And never fail to say a prayer for their souls and wish them to rest in peace.

Όχι πολύ μακριά από το χωριό, στις ρίζες των Λευκών Ορέων (Μαδάρες) της Κρήτης, είναι η περιοχή που οι χωριανοί έχουν τ' αμπέλια και τις ελιές τους. Στην περιοχή μπορούν να καλλιεργηθούν τα πάντα αλλά, προτιμούν να έχουν τα μικρά κομάτια γής με τα αμπέλια και τις ελιές επειδή είναι κάπως πιο επίπεδο το μέρος. Τα φροντίζουν με σκληρή δουλειά και πολλή αγάπη, για νάχουν το λάδι και το κρασί της χρονιάς. Μια πρωινή βόλτα στην περιοχή σε ανταμοίβει και σε ξεκουράζει. Όπως ένιωσα κι εγώ τις λίγες μέρες που βρέθηκα ξανά στην Κρήτη. Φαίνεται πως η χρονιά η φετεινή θάναι καλή για την παραγωγή. Τ' αμπέλια φαίνονται να υπόσχονται καλό και αρκετό κρασί αργότερα και τα σύκα, στις συκιές που βρίσκονται στις άκρες, χρυσαφένια και ολόγλυκα. Όταν δοκιμάζεις τα δώρα της μάννας γης, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς εκείνους που με πολλή σκληρή δουλειά, διαμόρφωσαν τους χώρους, και με πολλή αγάπη φρόντισαν να τα δημιουργήσουν όλα αυτά. Και δεν μπορείς παρά να ευχηθείς ν' αναπαύονται οι ψυχές τους.

My friends in Crete. Οι φίλοι μου στην Κρήτη.

Across the small valley with this beautiful view live and are nesting on the tall cypress trees, this magnificent pair of hawks. I have been watching them for the past ten years, whenever I am at the village, to circle around, hunting and raising their young. I have also witnessed their airfights with the ravens living in the area. There is a constant friction between them. Every time I am there, they never fail to fly low above the old family house and greet me with their shrieks.

Απέναντι από το πατρικό σπίτι στην Κρήτη, στην άλλη μεριά της μικρής κοιλάδας φωλιάζουν αυτά τα όμορφα γεράκια και ζουν, κυνηγούν και μεγαλώνουν τα μικρά τους στην περιοχή. Τα τελευταία δέκα χρόνια, κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, θα βρούν την ευκαιρία να πετάξουν χαμηλά από πάνω και να με χαιρετήσουν με τις κραυγές των.

What does not kill me, makes me stronger. Ότι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό.

It is true that this economic crisis has hit all of us really hard. Especially people living in larger cities. Those who were relying on their pensions and salaries to survive, are now seeing what income they had to shrink, diminish and finally disappear. Many families have three or four members unemployed, what plans they have made for their future are becoming utopias. In big cities, the situation resembles that of Greece, as it was trying to recover from the damages and ruins that World War II and the following civil war had left, between the years 1945-1950. But the people had the power to survive that devastation -with the help of its allies I must admit- and some reconstruction and economic growth followed those years. Life became better and easier for all the years that followed until recently. Because the people were seeing they might have future and they were fighting for better days to come for their children.
This is not happening now. The people do not see any light, no matter how distant it can be, to be coming their ways. All they hear every day, all day, is that the worse has yet to come. And, instead of hope, you can only see the despair in their eyes. The unemployment rate among younger people is reaching new record levels every day. And they are fleeing the country, in search of work and a better life abroad. And older people, who have lost their jobs and have no hope of finding new ones, are trying to find ways to survive.
Many, who still have ties to the smaller villages, away from the cities they were living, started returning there. If they have a small piece of land they can work on it, started planting and working on the land again to produce what the earth can offer.
I had the chance to visit such a small vegetable garden of a friend recently. With hard work, the garden is prospering. Αnd the mother earth is offering plenty. What can not be consumed fresh, it can be kept in the freezers or be pickled for winter. For the worse days to come.

Είναι αλήθεια πως αυτή η οικονομική κρίση μας έχει χτυπήσει όλους σκληρά. Ιδιαίτερα εκείνους που ζουν στις μεγαλύτερες πόλεις. Όλους αυτούς που δεν είχαν άλλα έσοδα παρά τον μισθό από την εργασία ή τις όποιες συντάξεις τους. Και τώρα βλέπουν τα εισοδήματά των να συρικνώνονται και να εξαφανίζονται. Πολλές οικογένειες έχουν τώρα τρία ή τέσσερα μέλη στην ανεργία, και τα όποια όνειρα ή σχέδια έκαναν για το μέλλον έχουν γίνει πλέον ουτοπίες. Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα μοιάζει τώρα μ' εκείνη της εποχής που η χώρα προσπαθούσε να ορθοποδήσει και να συνέλθει από τις καταστροφές και τα ερείπια που αφησαν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος που ακολούθησε. Εκείνη την εποχή όμως ο κόσμος είχε την θέληση και την δύναμη να παλέψει και να δουλέψει, να συνέλθει από την καταστροφή, και τα κατάφερε -και με την βοήθεια που είχε από συμμάχους και φίλους. Και είδαμε μια καλυτέρευση στην ζωή και το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων στα χρόνια που ακολούθησαν. Γιατί και οι άνθρωποι είχαν την δύναμη να παλέψουν, γιατί υπήρχε ελπίδα και προσμονή. Γιατί οι άνθρωποι έβλεπαν πως μπορούσαν να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες, τουλάχιστον για τα παιδιά τους.Μέχρι πρόσφατα.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο τώρα. Οι άνθρωποι δεν βλέπουν κανένα φως, όσο μακρινό και αν είναι, να έρχεται προς το μέρος τους. Το μόνο που ακούν κάθε μέρα, όλη μέρα είναι πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη. Πως ακόμη δεν έχουμε πιάσει τον πάτο. Άν υπάρχει κι αυτός. Και αντί για την ελπίδα, βλέπει κανείς την απελπισία στα μάτια τους. Η ανεργία, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους που υποτίθεται είναι το μέλλον του τόπου, καθημερινά καταρρίπτει νέα ρεκόρ. Και προσπαθούν οι νέοι άνθρωποι, επιστήμονες και μη, να φύγουν από την χώρα σε αναζήτηση δουλειάς και καλύτερης ζωής στο εξωτερικό. Και οι μεγαλύτεροι, που έχασαν τις δουλειές τους και δεν έχουν πια ελπίδα να βρουν εργασία ξανά, ψάχνουν να βρουν τρόπους να επιβιώσουν. Πολλοί, που έχουν ακόμη δεσμούς με τους τόπους καταγωγής τους, την επαρχία και τα χωριά τους, αρχίζουν να εγκαταλείπουν τις πόλεις και να επιστρέφουν στις ρίζες τους. Και αν έχουν και κανένα μικρό κομάτι γης ακόμη που να μπορεί να καλλιεργηθεί ακόμη καλύτερα. Αρχίζουν να δουλεύουν ξανά σ' αυτό με την ελπίδα να πάρουν ότι η μάννα γή μπορεί να τους προσφέρει.
Είχα πρόσφατα την ευκαιρία να επισκεφτώ τον κήπο ενός φίλου, που με σκληρή δουλειά είναι αλήθεια, καταφέρνει να παράγει όλα τα απαραίτητα λαχανικά που χρειάζεται η οικογένειά του και οι οικογένειες των παιδιών του. Η παραγωγή ήταν πλούσια. Και ότι δεν καταναλωνότανε άμεσα και μπορούσε να συντηρηθεί, πήγαινε στα ψυγεία για τις σκληρές χειμωνιάτικες μέρες που θα έρθουν.

A special sunrise in Crete. Μια ξεχωριστή ανατολή του ήλιου στην Κρήτη

It was special not because of its glorious beauty. It was special for me because I was watching it from the balcony of the old family house, where I was born and lived my childhood years. And the few days I spend there a couple of weeks ago, I was able to witness it again.

Ήταν ξεχωριστή όχι για την ομορφιά της. Για μένα ήταν ξεχωριστή, επειδή μπόρεσα να την παρακολουθήσω ξανά, ύστερα από πολύ καιρό από το μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού, τις λίγες μέρες που πέρασα εκεί πριν από δυό βδομάδες.

Lunch time. Ώρα για φαγητό.

That is how I managed to come close to the young hawk and take these shots. But it was angry, not at me but at a small puppy that was following me and then was going dangerously close to the hawk while the latter was feasting. Finally, when the puppy got real close, the hawk took what food was remaining and flew away.

Έτσι κατάφερα να πλησιάσω το γεράκι και να τραβήξω τις φωτογραφίες που βλέπετε. Αλλά είναι θυμωμένο. Όχι με μένα αλλά μ' ένα μικρό κουταβάκι που με ακολουθούσε και πλησίασε το γεράκι που έτρωγε πολύ επικίνδυνα. Τελικά, όταν το κουτάβι ήταν πολύ κοντά, το γεράκι αποφάσισε να μαζέψει ότι φαγητό του απέμενε και να πάει αλλού να συνεχίσει το γεύμα του.