Photographs of nature, places and objects that have caught my eye.

Φωτογραφίες απο την φύση, απο τόπους και αντικείμενα που μου χτύπησαν στο μάτι.

Monday, January 24, 2011

Memories. Αναμνήσεις.

Crete is not always fun. Every time I go there, I have mixed feelings. I am glad I am visiting the place I was born and grew up but feel sad also as someone is missing from all those I grew up with., someone is missing from the company. Last summer I uploaded a post with photographs from this place. The spring at the center of the village I was born. The plane trees and the little taverna under them. Now, in winter, the place looks bare and deserted. A few leaves are remaining still on the plane trees and the deserted and abandoned nests on the branches. But what i miss more, is my friend who was running this place. We were born only a few months apart from each other, and we were raised together, like brothers. We had a good time sharing the same memories while having a glass of wine together under the tree in the evenings while i was there. That is not going to happen again. He left us a couple of months ago and I went to his memorial service while I was in Crete. The place will not be the same again and I will always remember him.
Η Κρήτη δεν είναι πάντα μόνο χαρές. Κάθε φορά που επισκέφτομαι το χωριό μου με κυριεύουν ανάμικτα συναισθήματα. Χαίρομαι που βρίσκομαι ξανά εκεί και θρηνώ για εκείνους που δεν βρίσκονται πια μαζί μας. Όλο και κάποιος λείπει από την παρέα. Το περασμένο καλοκαίρι ανέβασα αυτήν την ανάρτηση με φωτογραφίες από την βρύση που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Τα πλατάνια και το ταβέρνάκι από κάτω. Τώρα, το μέρος φαίνεται παρατημένο και άδειο. Δεν είναι μόνο τα πλατάνια που ξεφορτώθηκαν τα φύλλα τους και τώρα φαίνονται οι παρατημένες και άδειες φωλιές.  Ο φίλος μου που διατηρούσε το ταβερνάκι κάτω από τον πλάτανο, μας άφησε πριν από δυό μλήνες περίπου. Γεννημένοι με λίγους μήνες διαφορά, είχαμε μεγαλώσει μαζί σαν αδέρφια. Είχαμε τόσες κοινές αναμνήσεις από την εποχή που είμαστε πιο νέοι. Και τις ξαναθυμόμαστε μαζύ τα καλοκαίρια, τα βράδυα, όπως μοιραζόμαστε ένα ποτήρι κρασί κάτω από τον πλάτανο. Η τελευταία φορά ήταν το περασμένο καλοκαίρι. Τώρα που ήμουν στην Κρήτη θρήνησα μαζύ με την οικογένειά του στο μνημόσυνό του.


Post a Comment